|
P
Pakt Balladura
Pakt Stabilności dla Europy, którego ideę przedstawił 9
V 1993r. w Paryżu premier Francji Edouard Balladur.
Incjatywę tę poparła Rada Europejska. Pakt został podpisany
21 III 1995r. w Paryżu przez 52 państwa. Obejmuje deklarację
polityczną oraz teksty około 100 umów dwustronnych zawartych
przez państwa uczestniczące w konferencji. Wszystkie
dokumenty zobowiązują państwa do respektowania zasad
nienaruszalności granic w Europie, utrzymania poprawnych
stosunków i szanowania praw mniejszości narodowych.
Parlament Europejski
powstał w 1957 jako Europejskie Zgromadzenie
Parlamentarne na mocy układu o połączeniu Zgromadzenia
Parlamentarnego EWG, Zgromadzenia Parlamentarnego Euratomu i
Wspólnego Zgromadzenia EWWiS. W 1962 r. Europejskie
Zgromadzenie Parlamentarne zmieniło nazwę na Parlament
Europejski. Obecnie jest 626 deputowanych PE, którzy od 1979
r. wybierani są w wyborach powszechnych i bezpośrednich
przez obywateli państw członkowskich Wspólnot. Ordynacja
wybocza opiera się na zasadach zapewnienia dużym państwom
jednakowej liczby deputowanych i zapewnienia reprezentacji
wszystkich głównych partii politycznych z państw mniejszych.
Kadencja trwa pięć lat, a deputowani w parlamencie zasiadają
nie według przynależności narodowej, tylko przynależności do
frakcji. Nad pracą PE czuwa prezydium skłądające się z
przewodniczącego PE, czternastu zastępców przewodniczącego
oraz pięciu kwestorów. Prezydium mianuje także sekretarza
generalnego parlamentu. Kompetencje PE są dużo mniejsze niż
kompetencje zwykłych parlamentów narodowych, ponieważ władza
we Wspólnotach nie opiera się na tradycyjnym trójpodziale
władzy. Największe znaczenie w procesie ustawodawczo
wykonawczym ma Rada Unii
Europejskiej i Komisja
Europejska. W wyniku rewizji wcześniejszych postanowień,
Jednolity Akt Europejski i traktat z Maastricht rozszerzyły
jednak uprawnienia Parlamentu Europejskiego. Do
najważniejszych uprawnień PE należy zaliczyć udział we
wszystkich czterech procedurach prawnych UE (procedury
konsultacji, współpracy instytucjonalnej, zgodności i
współdecydowania) co daje PE pewne kompetencje: możliwość
wyrażania opinii na temat projektów Komisji prze głosowaniem
w Radzie, prawo weta wobec niektórych projektów Komisji
(m.in. w sprawie przyjęcia nowych członków i układów o
stowarzyszeniu), wpływ na modyfikacje projektów Komisji i
prawo do ich odrzucenia na równi z Radą UE, udział w
procedurze uchwalania budżetu UE, prawo wysunięcia wotum
nieufności wobec Komisji.
Partnestwo dla członkostwa
Zasady współpracy Unii Europejskiej z krajami
kandydującymi do członkostwa przyjęte podczas szczytu
Luksemburskiego w grudniu 1997r. Współpraca ta powinna być
kształtowana w oparciu o precyzyjnie zdefiniowany program
przygotowujący do członkostwa, w którym zawarte są
zobowiazania państw kandydujacych, dotyczące określonych
priorytetów, jak również kalendarz ich
realizacji.
Państwa kandydujące mają możliwość
zaznajomienia się z politykami i procedurami Unii poprzez
udział w programach wspólnotowych. Zadaniem Partnerstwa dla
Członkostwa jest stworzenie jednolitej struktury obejmuj±cej
priorytetowe obszary współpracy, zidentyfikowane przez Komisję
Europejską, dostępne środki finansowe umożliwiaj±ce
realizację tych priorytetów oraz określające warunki, które
będa odnosiły się do tego rodzaju wsparcia. Partnerstwo dla
Członkostwa tworzy ramy działania dla szeregu instrumentów
polityki ISPA, SAPARD, Phare), które zostaną wykorzystane w
celu wsparcia przygotowań państw kandydujących do
członkostwa w Unii Europejskiej.
PERSEUS
Komputerowy system sprawozdawczości finansowej Phare, od
grudnia 1996 zastępujący dotychczas obowiązujący system
Phacsy.
PHACSY
System sprawozdawczości finansowej używanej przez PMU w
ramach programu Phare. Nie zastępuje systemu księgowego.
Wprowadzane na bieżąco dane o kontraktach i płatnościach są
co miesiąc przekazywane na dyskietkach do Komisji
Europejskiej. Z powodu zawodności i nieelastyczności
zastępowany przez system Perseus.
Phare
Program pomocy Unii Europejskiej dla państw Europy
środkowej i Wschodniej. Początkowo w 1989r. pomoc dotyczyła
pierwszych państw postkomunistycznych (Polski i Węgier ,
stąd nazwa Phare: Poland Hungary: Action for Restructuring
of Economies, czyli Polska Węgry. Pomoc dla Restrukturyzacji
Gospodarek). W 1997r. obejmuje 11 państw
środkowoeuropejskich, w tym Litwę, Łotwę i Estonię. Fazy
pomocy Phare:
I. lata 1989-1991 - głównie pomoc
humanitarna (żywność, leki itp.);
II. lata 1991-1993-
głównie pomoc doradcza i szkoleniowa; III. lata 1991-1997 -
pomoc w znacznym stopniu przeznaczona na inwestycje
(regionalne i sektorowe);
IV. lata 1997-1999 - pomoc
podporządkowana potrzebom przygotowań do integracji
europejskiej (acquis
communautaire oraz inwestycje, zwłaszcza
infrastrukturalne).
Phare stanowi odrębną linię budżetową
Komisji
Europejskiej. Część środków jest przekazywana państwom
beneficjentom jako narodowe alokacje Phare i zarządzana
następnie przez instytucje tych krajów. Zarządzanie jest
tylko częściowo zdecentralizowane, większość decyzji wymaga
zatwierdzenia przez urzędników Komisji Europejskiej w
Brukseli lub w krajowych przedstawicielstwach Wspólnot
Europejskich. Roczny budżet Phare dla Polski wynosi
średnio około 200 mln ECU, tj. ponad 700 mln zł. Część
budżetu Phare (rosnąca od 1995 roku) nie jest przekazywana
na indywidualne programy krajowe i pozostaje pod zarządem
Komisji Europejskiej w postaci tzw. Phare Multicountry
(Phare Wielonarodowy) oraz licznych tzw. Programów
Horyzontalnych, przeznaczonych dla wszystkich państw
uczestniczących w programie. Od roku 2000 Phare będzie
zintegrowany z programami ISPA i SAPARD w
ramach Partnerstwa dla Członkostwa.
Phare-CBC
Crossborder Cooperation - program współpracy
przygranicznej, zainicjowany w 1994 r. i służący
finansowaniu projektów, głównie inwestycyjnych, sytuowanych
na granicach krajów Phare z państwami członkowskimi Unii
Europejskiej.
W przypadku Polski jest to przede wszystkim
granica z Niemcami, jak również granice morskie z Danią,
Szwecją i Finlandią (CBC Bałtycki). Środki programu wynoszą
średniorocznie 53 mln ECU i razem z negocjowanym corocznie
Krajowym
Programem Operacyjnym Phare składają się na narodową
alokację dla Polski. Phare-CBC jest ściśle skoordynowany z
wewnętrznym programem Unii Europejskiej Interreg.
Phare Multicountry
Program Phare Wielonarodowy, czyli ta część środków
Phare, która nie jest adresowana bezpośrednio do
indywidualnego kraju biorcy, lecz może być wykorzystana
tylko na mocy wspólnych uzgodnień wszystkich państw
korzystających z programu Phare. Phare Wielonarodowy ma w
przeważającej części charakter donor-driven (
demand-driven). Funkcjonuje także Komitet Koordynacyjny
złożony z przedstawicieli wszystkich państw biorców.
Przewodniczą mu kolejno poszczególne państwa, kadencja jest
roczna. Ostatnio używa się też określenia programu jako
"Phare Multibeneficiary".
prawo wspólnotowe
jest to ogół aktów prawnych przyjętych w ramach Wspólnot
Europejskich. Prawo wspólnotowe dotyczy i obowiązuje w
każdym państwie członkowskim na równi z prawem narodowym, a
niektóre jego normy mają charakter nadrzędny wobec prawa
wewnętrznego. Prawo wspólnotowe reguluje całość zasad
funkcjonowania Unii Europejskiej i relacji między jejinstytucjami,
państwami członkowskimi i obywatelami UE. Istnieją dwa
rodzaje prawa wspólnotowego: prawo stanowione (akty prawne
instytucji europejskich i państw członkowskich) i prawo
niestanowione (ogólne zasady funkcjonowania Unii
Europejskiej usankcjonowane przezTrybunał
Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Prawo stanowione
może być pierwotne (wspólne akty prawne państw
członkowskich, np. traktaty, modyfikacje traktatów, układy o
stowarzyszeniu i przystąpieniu do Unii Europejskiej) lub
wtórne (akty wydawane przez naczelneinstytucje Unii
Europejskiej- Radę UE, Parlament Europejski, Komisję
Europejską). Trzeci rodzaj prawa wspólnotowego stanowią
umowy międzynarodowe podpisywane przez UE z państwami i
organizacjami trzecimi. Czwarte źródło prawa wspólnotowego
tworzą umowy między państwami członkowskimi.
plan Schumana
plan przedstawiony w 1950r. przez francuskiego ministra
spraw zagranicznych Roberta Schumana we współpracy z Jeanem
Monnetem dotyczący propozycji wspólnej koordynacji produkcji
węgla i stali w RFN i Francji. Na tej podstawie miała
powstać organizacja międzynarodowa, otwarta dla innych
państw Europy. W konsekwencji plan miał za zadanie
ekonomicznie powiązać Francje i Niemcy tak, aby nigdy więcej
nie był możliwy wyścig zbrojeń i nowa wojna oraz podwyższyć
stopę życiową społeczeństw. Plan był zalążkiem europejskiej
integracji i przyczynił się do stworzeniaEuropejskiej
Wspólnoty Węgla i Stali
Plan Strategiczny Phare
Strategic Plan - podstawowy dokument techniczny
stosowany do planowania projektów i podprojektów w ramach
programu. Początkowo obejmował okres jednoroczny, ostatnio
wprowadza się Plany Strategiczne obejmujące 3 lata. Plan
Strategiczny przekłada Memorandum
Finansowe (matrycę monitoringu i oceny) na język
konkretnych działań. Określa spodziewane efekty i wskaźniki
ich osiągnięcia, harmonogram głównych prac, zasady
koordynacji z innymi programami. Na podstawie Planu
przygotowywane są bardziej szczegółowe dokumenty. Zob.
Phare.
przewodnictwo w Unii Europejskiej
każdy z krajów członkowskich UE obejmuje kolejno
przewodnictwo UE w systemie rotacyjnym na pół roku.
Przewodniczącemu UE przysługują uprawnienia: przewodnictwo w
posiedzeniach Rady Unii
Europejskiej iRady
Europejskiej, pośrednictwo w mediacjach między członkami
i instytucjami europejskimi, reprezentowanie Rady na forum
międzynarodowym, prawo zwoływania posiedzeń nadzwyczjnych
Rady. W 2000 roku przewodnictwo sprawują: Portugalia i
Francja, w 2001 Szwecja i Belgia, w 2002 Hiszpania i
Dania.
plan Beyena
został ogłoszony w lutym 1953r. przez holenderskiego
ministra spraw zagranicznych. Beyen stwierdził, ze pełna
integracja polityczna i militarna nie jest niemożliwa bez
wcześniejszej integracji ekonomicznej będącej podstawą
zjednoczenia. Koncepcja została przyjęta przez ministrów
spraw zagranicznych Francji, RFN, Belgii, Włoch i
Luksemburga, którzy zlecili grupie ekspertów pod
przewodnictwem belgijskiego ministra spraw zagranicznych H.
Spaaka opracowania założenia takiej integracji (raport
Spaaka).
plan Plevena
został przedstawiony w październiku 1950r. przez
premiera Francji Rene Plevena. Plan proponował włączenie do
europejskiego systemu obrony RFN. Pleven uważał, że kontrola
niemieckiej armii w ramach struktury międzynarodowej będzie
łatwiejsza niż w przypadku utworzenia narodowej armii i
zapobiegnie rozwojowi militaryzmu w RFN. Pleven zaproponował
utworzenie ogólnoeuropejskiej armii o charakterze
międzynarodowym podległej jednej europejskiej władzy
politycznej. Na podstawie planu powstał projekt Europejskiej
Wspólnoty Obronnej.
Polska Agencja Rozwoju Regionalnego (PARR)
Fundacja Skarbu Państwa powołana przez Rząd RP w 1993r.
w celu wspierania rozwoju regionalnego w Polsce, a w
szczególności dla stymulowania i wspomagania wszelkich
inicjatyw na rzecz rozwoju gospodarczego w regionach,
sprzyjanie rozwojowi i upowszechnianiu wiedzy na temat form
i metod rozwoju regionalnego oraz tworzenie i uczestniczenie
w tworzeniu instytucji finansowych służących rozwojowi
regionalnemu. Głównym źródłem finansowania działań jest
pomoc Unii Europejskiej (Phare). W latach 1993-1997
przekazano tzw. regionom problemowym pomoc o łącznej
wartości ponad 100 mln ECU (ok. 350 mln zł). Główne
programy: Phare-STRUDER ( STRUDER),
Phare-RAPID ( RAPID),
Phare-STRUDER 2 ( STRUDER
2),Phare-INRED (INRED),
Program pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw
przyznanej na odtworzenie majątku produkcyjnego i obrotowego
zniszczonego w wyniku powodzi z lipca 1997r., Phare-Equity
Investment, Polsko-Szwajcarski Program Regionalny (zob.
niżej), Program "Dialogi i Rozwój' - Komponent "Rozwój".
PARR realizuje programy w sposób zdecentralizowany i
wzorowany na zasadach określających wykorzystanie Funduszy
Strukturalnych. PARR jest jedyną wykonawczą agencją
rządową specjalizującą się wyłącznie w programach rozwoju
regionalnego i lokalnego. Zatrudnia: 33 osób.
Porozumienie z Schengen
podpisane 14.06.1985r. przez Francję, Niemcy, Belgię,
Holandię i Luksemburg. Porozumienie z Schengen zakładało
stopniowe znoszenie kontroli na wspólnych granicach i
swobodny przepływ osób - obywateli państw członkowskich
Porozumienia. Do państw grupy Schengen dołączyły - Włochy
(1990), Hiszpania i Portuagalia (1991), Grecja (1992),
Austria (1995) oraz Dania, Szwecja i Finlandia (1996).
Specjalny status mają natomiast nie należące do UE Islandia
i Norwegia. Poza obszarem Schengen pozostają Wielka Brytania
i Irlandia oraz Grecja, która nie realizuje podpisanych
przez siebie postanowień. Układ z Schengen przewiduje także
wspólną politykę azylową i wizową, utworzenie Schengeńskiego
Systemu Informacyjnego i uściślenie kontroli na zewnętrznej
granicy obszaru Schengen.
Portrety Regionów
Portrait of the Regions - oficjalne wydawnictwo Dyrekcji
Generalnej XVI Komisji
Europejskiej, odpowiedzialnej za realizację polityki
regionalnej w UE, oraz Eurostatu - Biura Statystycznego UE.
W trzytomowej publikacji wydanej w 1993 r. zaprezentowano
ponad 180 regionów
wchodzących w skład Unii. Głównym zamierzeniem wydawców jest
chęć przekazania ujednoliconych i syntetycznych informacji
dotyczących gospodarczej i społecznej sytuacji
regionów.
Opis regionów poprzedza ogólna informacja o
kraju, do którego należą. Publikacja zawiera również mapy,
zdjęcia i bibliografię. "Portrety Regionów" są w tej chwili
najlepszym kompendium wiedzy o regionach Unii
Europejskiej.
Profile Regionalne
Reglonal Profiles - oficjalna seria wydawnicza Dyrekcji
Generalnej XVI Komisji
Europejskiej zawierająca analizy makroekonomiczne ->
regionów wchodz±cych w skład państw członkowskich Unii.
Wydawnictwo to charakteryzuje się zunifikowaną formą tzn.
dla wszystkich regionów we wszystkich krajach stosowane są
kryteria i wskaźniki statystyczne opracowane według tej
samej metodologii. Takie ujęcie pozwala na porównywanie ze
sobą wybranych regionów i przedstawienie w obiektywny sposób
sytuacji danego regionu na tle kraju oraz na tle całej Unii
Europejskiej.
Bazując na metodologii "Profili
Regionalnych", Polska Agencja Rozwoju Regionalnego
opracowała w 1997r. wydawnictwo pt. "Regionalne
Profile Polski".
Program Operacyjny Funduszy Strukturalnych
Ujmuje działania, jakie w określonym czasie mają być
realizowane w ramach jednego (lub więcej) Funduszu
Strukturalnego. Program operacyjny może mieć charakter
krajowy lub wynikać z tzw. Inicjatywy
Unii. Jeśli dotyczy konkretnego państwa (program
operacyjny krajowy), musi być zgodny z Ramowym Planem
Wsparcia (musi być w nim wcześniej zapisany). Program
operacyjny zawiera trzy części:
I. sumaryczne dane
statystyczne i informacje techniczne, administracyjne i
finansowe opisujące program;
II. szczegółowy opis zakresu
i realizacji programu (diagnoza, cel, cele operacyjne i
proponowane strategie działań, podprogramy, fazy, kryteria
doboru projektów);
III. zasady finansowania ze strony
Unii (dane o niezbędnych nakładach, koszty programów i faz
ze wskazaniem Ľródeł, sposoby transferu środków, wskazanie
odpowiedzialnych władz na wszystkich szczeblach realizacji,
zarządzanie finansami, monitoring, promocję i
informację).
Program Phare-INRED
integrowany Rozw6j Regionalny - we wrześniu 1996r Zespół
Zadaniowy ds. Rozwoju Regionalnego w Polsce zarekomendował
Rządowi uruchomienie kilku zintegrowanych regionalnych
programów pilotażowych. Podejmując tę inicjatywę, rząd
doprowadził, przy wsparciu Komisji Europejskiej do podjęcia
prac nad czterema programami pilotażowymi:
1. Małopolskim
Programem Rozwoju Wsi i Rolnictwa (województwa: bielskie,
krakowskie, kieleckie, krośnieńskie, nowos±deckie,
przemyskie, rzeszowskie, tarnobrzeskie i tarnowskie) ;
2.
Regionalnym Programem Restrukturyzacji Gospodarki i
Przeciwdziałania Bezrobociu w Województwach Polski Północnej
(województwa: elbląskie, koszalińskie, olsztyńskie, pilskie,
słupskie, suwalskie i toruńskie);
3. Program
Restrukturyzacji Rozwoju Gospodarki Województwa
Katowickiego;
4. Program Ekorozwoju w Euroregionie
"Sprewa-Nysa-Bóbr".
W 1997r. Zespół Zadaniowy ds.
Polityki Strukturalnej w Polsce powołał grupę roboczą do
koordynacji i wsparcia eksperckiego prac programowych
podjętych w regionach.
W marcu 1998r. funkcje wykonawcze
w programie Phare-INRED powierzono PARR.
Głównymi celami
programu, którego budżet wynosi 30.000.000 ECU (15 mln ECU
stanowią środki wspierające z programu Phare, druga połowa
budżetu to komplementarne względem nich środki finansowe
pochodzące z krajowych źródeł publicznych) są przygotowanie
Polski do członkostwa w Unii i korzystania z zasobów
funduszy strukturalnych oraz wspieranie procesów
restrukturyzacyjnych w wybranych regionach.
Program Phare-RAPID
Program Rozwoju Infrastruktury na Terenach Wiejskich -
głównym celem programu jest ograniczenie zróżnicowania
regionalnego poprzez wspieranie rozwoju infrastruktury w
wybranych regionach,
których rozwój społeczno-ekonomiczny jest opóźniony w
stosunku do średniej krajowej. Program składa się z trzech
projektów:
1. Budowa strategii i instytucji
regionalnych;
2. Współfinansowanie małych projektów
infrastrukturalnych oraz obiektów użyteczności
publicznej;
3. Opracowania i oceny rozwoju regionalnego.
Program jest realizowany w 10 województwach (łódzkie,
katowickie, wałbrzyskie, rzeszowskie, suwalskie,
olsztyńskie, krosnieńskie, nowosadeckie, piotrkowskie,
sieradzkie).
Ogólną koordynacją programu zajmuje się
-> PARR w Warszawie, zaś w poszczególnych województwach -
tamtejsze agencje rozwoju
regionalnego. W województwach krośnieńskim,
nowosądeckim, piotrkowskim, sieradzkim koordynacją zajmuje
się Fundacja Programów Pomocy dla Rolnictwa (FAPA) w
Warszawie i jej regionalne ośrodki. Czas trwania programu:
od 1 września 1996 do 31 grudnia 1998; budżet programu: 20
mln ECU. Wskutek powodzi w lipcu 1997r. 5,05 mln ECU
przekazano na tzw. "program powodziowy" Phare - Program
Odbudowy Zniszczeń Spowodowanych przez PowódĽ.
Program Phare-STRUDER
Program Strukturalnego Rozwoju Wybranych Regionów -
program był realizowany w 6 województwach: łódzkim,
katowickim, wałbrzyskim, rzeszowskim, suwalskim,
olsztyńskim. Został zakończony 31 grudnia 1996r.
Koordynowany przez PARR, w regionach koordynacja i
realizacja należała do miejscowych agencji
rozwoju regionalnego. Program Phare-STRUDER obejmował
szereg złożonych, komplementarnych wobec siebie instrumentów
wsparcia. Część z nich przestała działać po wyczerpaniu
środków przed końcem 1996r. Część wszakże - jak np. Fundusz
Poręczeń i udziały kapitałowe - ma charakter ciągły i będzie
realizowana przez kilka następnych lat. Np.:
- Fundusz
Dotacji (zakończony). Dofinansowano 1051 inwestycji. Kwota
ł±czna przyznanych dotacji to 30,6 mln ECU. Utworzono 11 000
trwałych miejsc pracy.
- Fundusz Poręczeń. Celem Funduszu
jest wspomaganie i popieranie działalności gospodarczej
poprzez udzielanie poręczeń małym i średnim
przedsiębiorstwom, których projekty inwestycyjne są
realizowane w województwach objętych programem STRUDER.
-
Regionalne Fundusze Inwestycyjne. Ich zadaniem jest
wspieranie rozwoju wybranych regionów poprzez dostarczanie
kapitału dla małych i średnich przedsiębiorstw - jako
udziałów mniejszościowych (do 49%) lub pożyczek
zależnych.
Program Phare-STRUDER 2
W przygotowaniu do realizacji od 1997r.; budżet
pierwotny - 13 mln ECU. Obejmuje 14 województw. Zarządzanie
- jak w przypadku Phare-RAPID. W zwiazku z powodzią w lipcu
1997 część środków (7,7 mln ECU) przekazano na tzw. program
powodziowy Phare. Obejmuje cztery główne projekty:
1.
Rozwój instytucjonalny, planowanie strategiczne,
szkolenia;
2. Regionalne fundusze dotacji (zlikwidowane
wskutek redukcji środków);
3. Dotacje do projektów
infrastrukturalnych oraz
4. Implementacja programu i
usługi doradcze.
Program Ppracy Phare
Work Programme - dokument o charakterze finansowym
oparty na planie strategicznym, określający szczegółowe
działania z uwzględnieniem terminów wykonania i nakładów.
Określa dla poszczególnych projektów przebieg kontraktowania
(zawierania umów) oraz rzeczywistych płatności. Na ogół
Program Pracy dotyczy okresu 6 miesięcy, zatem przeciętny
3-Ietni program Phare jest realizowany w ramach kolejno po
sobie następujących 6 Programów Pracy. Dokument ten zawiera
też podsumowanie działań w poprzednim (okres "n-1} oraz
przewidywane działania w następnym Programie Pracy (okres
"n+1}.
Pprzedakcesyjny Instrument Wsparcia dla Rolnictwa i
Obszarów Wiejskich
(Support for Preaccession Measures for Agriculture and
Rural Development, SAPARD) - program pomocowy UE dla krajów
starających się o członkostwo, wspierający działania w
zakresie modernizacji rolnictwa i rozwoju obszarów
wiejskich. Jego nadrzędnym celem jest ułatwianie procesu
integracji sektora rolnego z UE, poprzez przyspieszenie
przyjmowania -> acquis communautaire UE w sferze
rolnictwa, stymulowanie rozwoju obszarów wiejskich oraz
restrukturyzację gospodarki żywnościowej. Przedsięwzięcia te
służyć będą płynnemu włączaniu rolnictwa krajów
kandydujących w system Wspólnej Polityki Rolnej i
Strukturalnej UE. Program SAPARD rozpocznie się w 2000 roku
i potrwa 7 lat. Budżet programu dla 10 krajów kandydackich
wynosi 500 mln ECU rocznie. SAPARD jest równoległy do
programu ISPA oraz
Phare, zintegrowanych razem w ramach -> Partnerstwa dla
Członkostwa.
Przestawicielstwo Komisji Europejskiej
Odpowiednik ambasady w krajach nie będących członkami
Unii Europejskiej. Przedstawicielstwo w Polsce mieści się w
Warszawie, AI. Ujazdowskie 14, tel. (22) 6250770, fax (22)
6250430. W 1998r. Unię w naszym kraju reprezentował
ambasador Rolf Timans. Przedstawicielstwo aktywnie
uczestniczy w szeregu inicjatyw o charakterze regionalnym.
Prowadzi też bieżący monitoring realizacji programu ->
Phare. Formalnie nie uczestniczy w zarządzaniu programami
Phare, faktycznie (poprzez zatwierdzanie projektów,
dokumentów, decyzji wykonawczych) jest uczestnikiem procesu
decyzyjnego. Komisja
Europejska
70.pl - Komponenty dla Webmasterów, poleca maliniak
|
|
startuj z nami
dodaj do ulubionych