Konrad Adenauer (1876 - 1967)
 Przez wiele lat przed II wojną światową pracował w administracji miejskiej Kolonii. Zaczynał jako adiunkt, by po kilkunastu latach, w 1917 r. zostać nadburmistrzem. Funkcję tę sprawował aż do 1933 r., kiedy to musiał opuścić Kolonię, pozbawiony swej funkcji przez nazistów. Równolegle z urzędem nadburmistrza sprawował funkcję przewodniczącego Pruskiej Rady Państwa (1920 - 1932). W 1944 r. został aresztowany w związku z podejrzeniami o spisek na życie Hitlera. Po wojnie znów aktywny na scenie politycznej. W 1946 r. zakłada Unię Chrześcijańsko - Demokratyczną (CDU). Pozostaje przewodniczącym tej partii przez następne 20 lat - do 1965 r. Od 1949 r. zasiadał w Bundestagu. W latach 1949 - 1963 sprawuje urząd kancelarski RFN, równolegle pełniąc (w latach 1951 - 1955) funkcję ministra spraw zagranicznych. W 1953 r. mianowany honorowym przewodniczącym Ruchu Europejskiego. Adenauer był gorącym zwolennikiem integracji europejskiej, widząc w tym zarówno duże możliwości dla Europy, jak też szansę dla Niemiec na powrót do rodziny krajów europejskich. Przyczynił się do powstania Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej. Zabiegał o aktywne uczestnictwo Niemiec w procesie jednoczenia Europy. Za jego rządów, jako kanclerza, Niemcy stały się członkiem Rady Europy oraz wszystkich 3 wspólnot: EWWiS, EWG i EURATOM-u.
Alcide De Gasperi (1881 - 1954)
 Współzałożyciel (w 1919 r.), a następnie w latach 1924 - 1926 sekretarz generalny Włoskiej Partii Ludowej. Za rządów Mussoliniego więziony. Podczas II wojny światowej (1943 r.) organizator Partii Chrześcijańsko - Demokratycznej, a następnie, od 1954 r. sekretarz tej partii. W latach 1947 - 1954 premier rządu włoskiego. W latach 1944 - 1953 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych Włoch. Podpisał m.in. porozumienie z Austrią, regulujące problem granicy między oboma państwami. Zwolennik idei zjednoczenia Europy, odznaczony nagrodą im. Karola Wielkiego. Jeden z honorowych przewodniczących Ruchu Europejskiego. Między innymi dzięki jego aktywności Włochy odzyskały w okresie powojennym należną im pozycję międzynarodową. Był zwolennikiem utworzenia Europejskiej Wspólnoty Obronnej, widząc w idei wspólnych sił zbrojnych rozwiązanie problemu wojen na Starym Kontynencie. Wprowadził Włochy do EWWiS.
Jean Monnet (1888 - 1979)
W czasie I wojny światowej szef Misji Francuskiego Ministerstwa Handlu i Transportu Morskiego w Londynie. W latach 1919 - 1921 pierwszy zastępca Sekretarza Generalnego Ligi Narodów. Podczas II wojny światowej oficjalny przedstawiciel Francji w USA. W 1947 r. mianowany na stanowisko Pełnomocnika Planu Modernizacji Francji. Zaangażowany czynnie w działania na rzecz popularyzacji idei zjednoczonej Europy. Zwolennik koncepcji integracji, skupionej na wybranych odcinkach polityki europejskiej. Autor planu - zwanego planem Schumana - polegającego na oddaniu pod międzynarodową kontrolę niemieckiej i francuskiej produkcji węgla i stali, co m.in. umożliwiło podpisanie w 1951 r. Traktatu o utworzeniu EWWiS, pierwszej z 3 wspólnot europejskich. Założył w 1955 r. Komitet Akcji na Rzecz Stanów Zjednoczonych Europy. Organizacja ta zmierzała do gospodarczego zjednoczenia 6 państw europejskich. Działania Monneta przyczyniły się do powstania tzw. raportu Spaaka, który stał się bezpośrednim impulsem powołania 2 kolejnych wspólnot. Stał na czele Komitetu Akcji na Rzecz Stanów Zjednoczonych Europy aż do 1975., wspierając czynnie proces integracji europejskiej.
Robert Schuman (1886 - 1963)
Karierę polityczną rozpoczął w 1919 r., kiedy został deputowanym okręgu Mozeli (z mandatu Demokratycznej Partii Ludowej) do Zgromadzenia Narodowego Francji; reprezentował zresztą ten okręg aż do 1962 r. W roku 1946 nominowany na ministra finansów Francji. W następnym roku zostaje premierem, by po niespełna rocznym okresie sprawowania tej funkcji otrzymać stanowisko ministra spraw zagranicznych, które piastował do 1952 r. Francja, dzięki zręczności i wysokiej kulturze politycznej, z jaką Schuman działał na arenie międzynarodowej, odegrała znaczącą rolę jako promotor idei integracji europejskiej. Schuman urzeczywistnił koncepcję Jeana monneta, przyczyniając się do powstania EWWiS. Popierał również przystąpienie Francji do EWG i EURATOM-u. Przewodniczący Ruchu Europejskiego. Członek, a następnie, w latach 1958 - 1960, przewodniczący Parlamentu Europejskiego.
Paul-Henri Spaak (1899 - 1972)
Jeden z liderów Belgijskiej Partii Socjalistycznej. Sprawował funkcję ministra i premiera w rządzie belgijskim. W okreise powojennym zaangażowany w propagowanie idei zjednoczonej Europy. Od 1947 r. przewodniczył Europejskiej Organizacji Współpracy Gospodarczej, której powierzono zarządzanie funduszami planu Marshalla. Uczestniczył w Kongresie Europejskim w Hadze (1948). Przewodniczył powołanej w 1955 r. na konferencji w Mesynie grupie ekspertów, której zadaniem było przygotowanie podtaw integracji gospodarczej 6 krajów europejskich. Dokument - tzw. raport Spaaka, rezultat prac grupy, stanowił rozwinięcie koncepcji Jeana Monneta. Grupa Spaaka przycyniła się do powstania Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz EURATOM-u. Niepowodzeniem skończyły się natomiast próby powołania Europejskiej Wspólnoty Obronnej oraz Europejskiej Współpracy Politycznej.
Nicole Fontaine (1942)
 Nicole Fontaine urodziła się w 1942 r. w Normandii. W 1962 r. ukończyła prawo, a w 1964 r. uzyskała dyplom w Instytucie Studiów Politycznych w Paryżu. Doktoryzowała się z prawa w 1969 r.
Karierę polityczną w Parlamencie Europejskim rozpoczęła w czerwcu 1984 r. kiedy po raz pierwszy została wybrana na europejskiego posła. Swoje losy związała z frakcją Europejskiej Partii Obywatelskiej (chrześcijańsko-demokratycznej). Od tamtego momentu nieprzerwanie jest członkinią parlamentu. W PE zajmuje się sprawami kobiet, kulturą, mediami i prawem.
W 1989 r. została wybrana na vice-Przewodniczącą PE. Ponownie na to stanowisko została wybrana w 1994 oraz 1997 roku.
20 lipca 1999 r. wygrała z Mario Soares w głosowaniu na Przewodniczącego PE. Funkcję tą będzie sprawować przez najbliższe dwa i pół roku.
Romano Prodi (1939)
 Przewodniczący Komisji Europejskiej (KE) jest Włochem. Urodził się w 9 sierpnia 1939 r. w Scandiano. Skończył prawo na katolickim uniwersytecie w Mediolanie. Następnie kontynuował karierę naukową w Londynie i w Bolonii. Pracę profesora łączył z działalnością polityczną. W latach 1978-79 był ministrem przemysłu w rządzie Giulio Andreottiego. Później przez wiele lat kierował Instytutem Odbudowy Narodowej (IRI) - największym państwowym koncernem przemysłowym w Włoszech. Wyprowadził go z głębokiego deficytu czyniąc zeń dochodową firmę. W 1995 r. Prodi stanął na czele centrolewicowej koalicji "Ulivo" [Drzewo Oliwne], którą doprowadził do zwycięstwa w wyborach parlamentarnych w 1996 r. W latach 1996-98 był premierem i to dzięki wprowadzonym przez niego reformom Włochy, zdołały w 1999r. przyłączyć się do państw strefy Euro. Szefem KE został we wrześniu 1999 r.
Charles de Gaulle
Prezydent Francji w latach 1959-69. Francuski bohater narodowy, zwolennik Europy ojczyzn i ograniczania roli Stanów Zjednoczonych na kontynencie.
Absolwent szkoły wojskowej Saint-Cyr, kształcącej francuską kadrę dowódczą. Uczestniczył w walkach I wojny światowej. W latach 1919-21 przebywał w Polsce wraz z francuską misją wojskową pod dowództwem gen. Weyganda.
W latach dwudziestych był profesorem szkoły wojskowej w Saint-Cyr, zajmował też rozmaite stanowiska we francuskiej armii (łącznie ze stanowiskiem wiceministra obrony) aż do roku 1940.
18 czerwca 1940 roku ogłosił słynny apel, wzywający Francuzów do walki z wrogiem. Zdecydowana większość Francuzów w czasie wojny wspierała kolaborancki reżim marszałka Petaina. De Gaulle zorganizował francuską armię poza Francją - na terytorium Wielkiej Brytanii, a następnie w zamorskich terytoriach Francji. Był współzałożycielem Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. Po zakończeniu wojny stanął na czele rządu. Nie godząc się na osłabienie władzy wykonawczej, ustąpił w 1946 roku.
W rok później stworzył Zgromadzenie Ludu Francuskiego, które miało - w zamyśle de Gaulle'a - spełniać podobną rolę do Resistance (Ruchu Oporu) w czasie II wojny światowej; miało skupić cały naród wokół osoby de Gaulle'a.
W czasie wojny algierskiej, stojąc w obliczu niebezpieczeństwa rozprzestrzenienia się walk na teren metropolii, przejął władzę. Stanął na czele rządu, który opracował nową konstytucję. W 1959 roku de Gaulle przejął od Rene Coty stanowisko prezydenta Republiki. Polityka de Gaulle'a doprowadziła do zakończenia procesu dekolonizacji, wzmocnienia pozycji Francji w świecie i do zbliżenia z państwami Europy Wschodniej.
W zamyśle de Gaulle'a Europa miała być mediatorem między Wschodem a Zachodem. Generał był zwolennikiem Europy ojczyzn, Europy od Atlantyku po Ural. Ostro sprzeciwiał się przystąpieniu Wielkiej Brytanii do EWG i ingerencji Amerykanów w sprawy europejskie. Brytyjczyków uważał za "amerykańskiego konia trojańskiego". Wielokrotnie podkreślał wyspiarskie położenie Wielkiej Brytanii i jej brak zainteresowania problemami Starego Kontynentu. Zwolennik niezależności Francji, wycofał francuską armię ze struktur wojskowych NATO.
Po odrzuceniu przez francuskie społeczeństwo poddanej pod referendum propozycji w sprawie reformy administracji i senatu w kwietniu 1969 roku, ustąpił z zajmowanego stanowiska.
Francois Mitterrand
Prezydent Francji w latach 1981-95. Zwolennik ścisłej intergacji europejskiej. Współtwórca warz z kanclerzem Helmutem Kohlem jednego z najbardziej skutecznych francusko-niemieckich tandemów politycznych.
Studiował prawo na Uniwersytecie w Paryżu. Powołany do wojska jako podoficer, w 1940 roku ranny pod Verdun, trafił do niewoli niemieckiej, skąd uciekł przez Algier do Londynu. Od 1942 roku działał w ruchu oporu. Po wyzwoleniu Francji został pełnomocnikiem gen. de Gaulle'a do spraw jeńców wojennych.
Z ramienia socjalistów w latach 1946 - 1981 był posłem i przez trzy lata senatorem w parlamencie francuskim. Wchodził w skład jedenastu rządów, sprawując w nich funkcje m. in. ministra spraw wewnętrznych i finansów.
Był współzałożycielem Federacji Lewicowo - Demokratycznej i Socjalistycznej (FLDS), a od roku 1968 - jej przewodniczącym. Jako kandydat FLDS przegrał wybory prezydenckie z de Gaulle'em w 1965 roku.
Doprowadził do zjednoczenia lewicy i utworzenia w 1971 roku nowej Partii Socjalistycznej. Przez dziesięć lat był przywódcą socjalistów. W 1974 roku ponownie ubiegał się o fotel prezydencki. Popierała go wówczas Francuska Partia Komunistyczna. Mitterrand przegrał z Valerym Giscardem d'Estaing.
W siedem lat później został prezydentem Francji. W ramach realizacji haseł wyborczych nacjonalizował najważniejsze gałęzie przemysłu, kilka prywatnych banków, poszerzył osłonę socjalną państwa, zajął się decentralizacją administracji. W 1988 roku został prezydentem na drugą kadencję. Z życia politycznego usunął się w roku 1995.
W polityce zagranicznej był rzecznikiem dalszej integracji wewnątrz EWG oraz unii politycznej, gospodarczej i walutowej. Po rozpadzie bloku komunistycznego wystąpił z koncepcją Konfederacji Europejskiej, której trzonem miały być ściśle ze sobą zintegrowane państwa ówczesnej Dwunastki.
Helmut Kohl
Kanclerz Niemiec w latach 1982-98. Uważny za ojca zjednoczenia Niemiec w 1991 roku. Wraz z prezydentem Franjci, Francois Mitterandem twórca jednego z najbardziej skutecznych francusko-niemieckich tandemów politycznych.
Studiował historię i prawo na uniwersytetach we Frankfurcie i Heidelbergu. Doktor nauk politycznych. Po ukończeniu studiów pracował w przemyśle chemicznym. Działalność polityczną rozwijał początkowo w Nadrenii-Palatynacie. Już w 1947 roku wstąpił do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU). Przez kilkanaście lat był członkiem zarządu federalnego CDU, a w roku 1969 został premierem Nadrenii-Palatynatu. Następnie został przewodniczącym CDU i kandydatem tej partii na kanclerza RFN. W 1976 roku przegrał wybory do Bundestagu.
Kanclerzem został 1 października 1982 roku. Sprawował ten urząd 16 lat - najdłużej w historii zachodnioniemieckich szefów rządów. W tym czasie, wraz z prezydentem Francji Francois Mitterrandem kontynuował tradycję francusko-niemieckich tandemów (Adenauer-de Gaulle, Schmidt-Giscard d'Estaing), działających na rzecz integracji Europy. Był kontynuatorem koncepcji politycznej Adenauera, głównie w kwestiach integracji europejskiej. Opowiadał się za możliwie szybkim poszerzeniem Unii o Polskę, Czechosłowację (później Czechy) i Węgry.
Jego największym sukcesem politycznym było doprowadzenie do zjednoczenia Niemiec w 1991 roku.
W roku 1999 mit Helmuta Kohla jako jednego z największych "ojców założycieli" zjednoczonej Europy i twórcy zjednoczenia Niemiec został poważnie zakwestionowany. Kohlowi zarzucono niezgodne z prawem przyjmowanie darowizn dla CDU we wschodnich landach Niemiec. Na przełomie lat 1999/2000 zarzuty rozszerzono, a Bundestag wezwał CDU do wpłacenia 41 milionów marek tytułem kary za nielegalne finansowanie partii w latach 90-tych. W czerwcu 2000 Helmut Kohl został wezwany przed komisję śledczą Bundestagu odmawiając podania nazwisk darczyńców, którzy przekazali mu pieniądze na wsparcie chadeków.
Jacques Lucien Delors
 Kanclerz Niemiec w latach 1982-98. Uważny za ojca zjednoczenia Niemiec w 1991 roku. Wraz z prezydentem Franjci, Francois Mitterandem twórca jednego z najbardziej skutecznych francusko-niemieckich tandemów politycznych.
Studiował historię i prawo na uniwersytetach we Frankfurcie i Heidelbergu. Doktor nauk politycznych. Po ukończeniu studiów pracował w przemyśle chemicznym. Działalność polityczną rozwijał początkowo w Nadrenii-Palatynacie. Już w 1947 roku wstąpił do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU). Przez kilkanaście lat był członkiem zarządu federalnego CDU, a w roku 1969 został premierem Nadrenii-Palatynatu. Następnie został przewodniczącym CDU i kandydatem tej partii na kanclerza RFN. W 1976 roku przegrał wybory do Bundestagu.
Kanclerzem został 1 października 1982 roku. Sprawował ten urząd 16 lat - najdłużej w historii zachodnioniemieckich szefów rządów. W tym czasie, wraz z prezydentem Francji Francois Mitterrandem kontynuował tradycję francusko-niemieckich tandemów (Adenauer-de Gaulle, Schmidt-Giscard d'Estaing), działających na rzecz integracji Europy. Był kontynuatorem koncepcji politycznej Adenauera, głównie w kwestiach integracji europejskiej. Opowiadał się za możliwie szybkim poszerzeniem Unii o Polskę, Czechosłowację (później Czechy) i Węgry.
Jego największym sukcesem politycznym było doprowadzenie do zjednoczenia Niemiec w 1991 roku.
W roku 1999 mit Helmuta Kohla jako jednego z największych "ojców założycieli" zjednoczonej Europy i twórcy zjednoczenia Niemiec został poważnie zakwestionowany. Kohlowi zarzucono niezgodne z prawem przyjmowanie darowizn dla CDU we wschodnich landach Niemiec. Na przełomie lat 1999/2000 zarzuty rozszerzono, a Bundestag wezwał CDU do wpłacenia 41 milionów marek tytułem kary za nielegalne finansowanie partii w latach 90-tych. W czerwcu 2000 Helmut Kohl został wezwany przed komisję śledczą Bundestagu odmawiając podania nazwisk darczyńców, którzy przekazali mu pieniądze na wsparcie chadeków.
Margaret Thatcher
 Premier Wielkiej Brytanii w latach 1979-90. Zwolenniczka ograniczonej integracji europejskiej. Dążyła głównie do rozwoju współpracy państw Europy w dziedzinie handlu. Uważana za patronkę nie tylko brytyjskich "eurosceptyków".
Studiowała chemię i prawo w Oxfordzie i w Londynie. W czasie studiów zaangażowana była w działalność polityczną w Akademickim Stowarzyszeniu Konserwatystów, następnie pracowała jako chemiczka w przemysłowym instytucie naukowym.
W 1953 roku przyjęta do palestry w Lincoln's Inn. Rok później rozpoczęła samodzielną karierę adwokacką. W 1959 roku wybrana do Izby Gmin, przez sześć lat była rzecznikiem prasowym Partii Konserwatywnej. Po wyborczym zwycięstwie konserwatystów w 1970 roku została ministrem nauki i wychowania. Cztery lata później po porażce wyborczej swej partii pozostawała w tzw. gabinecie cieni.
Na czele Partii Konserwatywnej stanęła w 1975 roku. Gdy w cztery lata później partia zdobyła zdecydowaną większość miejsc w parlamencie, Margaret Thatcher została szefem Rady Ministrów. Była pierwszą kobietą - premierem w historii Wielkiej Brytanii. Rządziła przez trzy kadencje. Jej program, oparty na zasadach liberalizmu, konserwatyzmu i monetaryzmu, uzyskał odrębną nazwę - "thatcheryzm". Dzięki swej stanowczości na przykład wobec strajkujących górników uzyskała przydomek Żelaznej Damy.
Nieustępliwa również w polityce zagranicznej. Niekiedy posługiwała się retoryką antyeuropejską, jednak w praktyce dążyła do wzmocnienia roli Wielkiej Brytanii w EWG, traktując proces zjednoczenia Europy przede wszystkim jako szansę rozwoju wolnego handlu w Europie. W połowie lat osiemdziesiątych - w imieniu brytyjskiego rządu - zgodziła się na uchwalenie Jednolitego Aktu Europejskiego i pogłębienie integracji. Do dziś pozostaje przeciwnikiem ścisłej integracji, a zwłaszcza unii gospodarczo-walutowej.
Po wprowadzeniu reformy podatkowej w 1990 roku, zaczęła tracić popularność. Krytykowana również w łonie własnej partii, w listopadzie 1990 roku ustąpiła ze stanowiska premiera. W 1992 roku otrzymała tytuł szlachecki i miejsce w Izbie Lordów.
Winston Churchill
Premier Wielkiej Brytanii w czasie drugiej wojny światowej, jeden z liderów koalicji antyhitlerowskiej. W czasie słynnego przemówienia z Zurychu w 1946 roku mówiąc o powojennym podziale kontynentu jako pierwszy użył terminu "Żelazna kurtyna". Wzywał do powołania Stanów Zjednoczonych Europy.
Ukończył Królewską Akademię Wojskową w Sandhurst ze stopniem oficera w pułku huzarów. Początkowo był korespondentem wojennym na Kubie, służył w Indiach i w Afryce Płd.
Karierę polityczną rozpoczął w 1900 roku, zostając posłem w Izbie Gmin z ramienia konserwatystów - unionistów (zwolenników unii z Irlandią). Po czterech latach przeszedł do Partii Liberalnej. W 1908 roku został ministrem handlu, dwa lata później - ministrem spraw wewnętrznych, a następnie marynarki wojennej.
Podczas I wojny światowej popierał m. in. kampanię w Cieśninie Dardanelskiej, a po jej klęsce został obarczony odpowiedzialnością za błędy taktyczne. Odszedł wówczas z rządu, ale już w 1917 roku ponownie został członkiem gabinetu -tym razem jako minister ds. wojny na lądzie i w powietrzu. Przekonywał o konieczności zbrojnej interwencji w Rosji, co miałoby zapobiec szerzeniu się bolszewizmu.
W latach dwudziestych wchodził w skład kolejnych rządów, równocześnie zasiadał w brytyjskim parlamencie. W 1925 roku wrócił do Partii Konserwatywnej. W latach trzydziestych otwarcie krytykował politykę brytyjską za uległość wobec Gandhiego i nacjonalistów hinduskich oraz za ustępstwa wobec Hitlera - tzw. appeasement.
Po wybuchu II wojny światowej został ministrem marynarki wojennej, a 10 maja 1940 roku stanął na czele ponadpartyjnego rządu. Był współtwórcą koalicji Wielkiej Brytanii z USA i ze Związkiem Radzieckim. Uczestniczył w konferencjach Wielkiej Trójki w Teheranie, Jałcie i Poczdamie.
Pomimo sukcesów Churchilla na arenie międzynarodowej jego partia przegrała powojenne wybory parlamentarne. Ponownie został premierem pod koniec 1951 roku, ale w cztery lata później zrezygnował z urzędu ze względów zdrowotnych. W 1953 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla za liczne eseje historyczne, a przede wszystkim za 12-tomowe pamiętniki.
70.pl - Komponenty dla Webmasterów
|
|
startuj z nami
dodaj do ulubionych